JOS HOEKSEMA

Een gouden lichting onder de Juffertoren

‘Al die grote clubs reden ons sportpark standaard voorbij’

De onderste regionen in het Groningse amateurvoetbal worden jaarlijks gedomineerd door elftallen die vaak alleen jongens uit eigen dorp herbergen. Plezier is de norm en sportieve successen zijn mooi meegenomen. Tussen 2004 en 2010 spotte voetbalminnend Schildwolde met dat beeld. Na drie opeenvolgde promoties speelde de hoofdmacht van zaterdagvereniging SGV, dat amper tweehonderd leden telt, met louter eigen garnituur liefst zes seizoenen in de tweede klasse. Een bijzondere prestatie waar annalen slechts nog aan herinneren. Kind van de club Jos Hoeksema bewaart goede herinneringen aan een tijd die eigenlijk een prijs verdiende.

Onder de Juffer. Ontegenzeggelijk één van de beste sportparkbenamingen die de provincie Groningen kent. Gekozen omdat de plaatselijke Juffertoren als enige in het dorp áltijd een oogje in het zeil houdt als SGV thuis voetbalt, hoe simpel kan het zijn? Jos Hoeksema groeide op onder de rook van de toren en was niet van de plaatselijke voetbalvelden af te slaan. “En nog steeds niet”, lacht hij. Hoeksema heeft dan ook het geluk dat zijn vrouw eveneens van het spelletje houdt. Zodra de bal weer rolt is hij erbij en ook op zijn 43ste zit hij nog steeds bij het eerste elftal. “Ik deed een paar seizoenen geleden een stapje terug naar het derde elftal, maar toen ik er uit nood weer bij gevraagd werd, ging het toch weer kriebelen. Zelfs als je met afstand de oudste van het stel bent.”

Hoeksema doorliep alle lichtingen van SGV. En zoals het een dorpsclub betaamt gebeurde dat vaak met dezelfde ploeggenoten. Een lichting die wel wat kon, bleek naarmate de jaren vorderden. Toch viel de ploeg uiteen in de senioren. “De één wilde hogerop, een ander stopte vanwege werk. Daardoor verloor ik het plezier bij SGV een beetje, mede omdat ik ging studeren in Leeuwarden en niet altijd kon trainen”, legt hij uit. Daar viel bij Wagenborger Boys, dat wel brood in de talentvolle Hoeksema zag, wel over te praten. En dus streek hij daar twee seizoenen neer, om daarna nog een seizoen bij De Pelikanen te voetballen. “Daar heb ik nog met René van der Duin, ex-FC Groningen, gespeeld. Eén van de beste voetballers met wie ik ooit heb gespeeld. ‘Altijd meteen omhoog springen als je met je rug naar het doel een bal op je medespeler kaatst’, leerde hij me. Dat leer ik de jeugd bij SGV nu ook, het scheelt je ontelbaar veel trappen op je enkels.”

Geoliede machine SGV

Het bleef bij dat seizoen, want de lokroep van jeugdliefde SGV bleek in 2000 te groot om te weigeren. Alsof het toeval ermee speelde, keerden meer voormalige SGV’ers in die jaren terug bij de club waar ze groot waren geworden. “Erik Schans, Leyi Hu, Jack Kuper en keeper Pieter Moedt”, somt Hoeksema op. “Vooral Leyi kon zo verschrikkelijk goed voetballen, al was hij toen nog wat onzeker. Nou, die onzekerheid liet-ie op het voetbalveld wel achter zich.” SGV ontpopte zich in de vijfde klasse tot een geoliede machine en promoveerde via de nacompetitie naar de vierde klasse. In het volgende seizoen, 2002-2003, werd Godlinze in een rechtsreeks kampioensduel met 2-0 opzij gezet en ook een seizoen later in de derde klasse kroonde SGV zich als beste. Het nietige SGV stond ineens in de tweede klasse tegenover gerenommeerde clubs als LTC, Noordscheschut, FC Meppel en VEV’67.

SGV was dan ook dé gedoodverfde degradatiekandidaat, niets minder. Het liep allemaal net iets anders. Hoeksema: “Als je bij die clubs als De Weide of ‘d Olde Veste kwam, stond er een groot clubgebouw en was alles tot in de puntjes geregeld. Dan kwamen ze hier en zag je ze echt kijken van: ‘wat is dit joh?’ Als ze SGV al wisten te vinden trouwens, want het oprijlaantje naar onze velden is zo smal dat al die grote clubs ons sportpark standaard voorbij reden. We hadden twee kleedkamers en dat was het. Toen we nog niet hadden laten zien wat we konden, hadden grote verenigingen die hier kwamen nog wel eens het idee dat ze ons wel even zouden oprollen, maar zij kwamen allemaal van een koude kermis thuis.”

Weekendje Ameland op het moment suprême

Het eerste seizoen in de tweede klasse eindigt SGV zevende. In het seizoen 2005-2006 en 2006-2007 spelen de Schildwolders onder trainer Henk Hesling zelfs mee voor promotie naar de eerste klasse. “Hesling hield altijd vast aan eenzelfde speelwijze. Ik moet hem nageven dat dat goed uitpakte, want hij liet zich nooit gek maken door een rare uitslag of blessuregevallen. We speelden echt verschrikkelijk efficiënt countervoetbal. Jack Kuper en ik speelden voorin en profiteerden altijd van onze snelheid. Aanvoerder Erik Schans speelde daar vlak achter en was de opa van het team, al was-ie maar een jaar ouder dan ik. Als wij de bal veroverden, speelden we misschien twee of drie keer rond en dan ging de bal naar voren. Schans verlengde ‘m op Jack of mij en op die manier hebben we zó vaak gescoord. Jack en ik waren ook zo op elkaar ingespeeld. We kruisten elkaar vaak bij voorzetten van de zijkant. Sommige verdedigers moeten echt gek van ons zijn geworden.”

In het seizoen 2005-2006 was een vierde plek in de competitie goed voor nacompetitie en werden Heerenveense Boys en BCV in een dubbele ontmoeting na strafschoppen verslagen. “In de finale voor een plek in de eerste klasse wachtte Leeuwarder Zwaluwen, alleen hadden wij totaal geen rekening met dat scenario gehouden en al lang en breed een weekend naar Ameland geboekt. We zijn alsnog naar Ameland gegaan, en vrijdagavond natuurlijk dik in de olie met z’n allen. Maar ’s ochtends wel vroeg uit de veren om de eerste boot te pakken”, weet Hoeksema nog goed.

“Het mooiste was dat we met Leeuwarder Zwaluwen overeenstemming moesten bereiken over het neutrale terrein waar de finale gespeeld moest worden. Wij vonden spelen bij Leeuwarden Zwaluwen wel prima. Was vanuit Holwerd immers prima te bereiken”, lacht Hoeksema. SGV had die middag geschiedenis kunnen schrijven, maar moest haar meerdere erkennen in de Leeuwarders. “We waren niet beter, dat geef ik toe. Met een andere scheidsrechter had ik het nog moeten zien, hij kende verdorie alle spelers bij de tegenstander. Een rode kaart en een penalty tegen waren ons te machtig. We waren na de 2-0 nederlaag een half uurtje chagrijnig, maar toen gingen we weer terug naar Ameland om het geweldige seizoen alsnog waardig af te sluiten.”

Onverbiddelijk

In het seizoen erop kreeg SGV met Roy Wester een nieuwe trainer, die Hoeksema onverbiddelijk naar het tweede elftal zette, omdat de aanvaller niet meer tweemaal in de week kon trainen. “Dat was verschrikkelijk balen, maar ik kon niet anders. Dat seizoen heb ik in het tweede gespeeld en werden we uiteindelijk thuis tegen The Knickerbockers kampioen. Nu ik het zo beschouw, heb ik eigenlijk best vaak geluk gehad met de teams waarin ik speelde. Er viel vrij geregeld wat te vieren.” Ondertussen deed de hoofdmacht van SGV zonder Hoeksema opnieuw een gooi naar promotie naar de eerste klasse. Ditmaal was CVVB in de tweede nacompetitieronde een maatje te groot. “Jammer dat ik toen niet in het team zat, maar met veel jongens was ik bevriend. Als promoveren was gelukt, had ik dat net zo hard meegevierd.”

Het bleken achteraf twee seizoenen die SGV nooit meer wist te evenaren. Hoeksema koos na dat seizoen eieren voor zijn geld en ging voor een nieuw avontuur bij Eems Boys, waar hij persoonlijk succes haalde en alsnog promotie naar de eerste klasse wist te bewerkstelligen met de ploeg uit Delfzijl. De Schildwolders zagen in de twee seizoenen daarna wat spelers vertrekken, maar wisten via de nacompetitie met kunst- en vliegwerk in de tweede klasse te blijven. In het zesde opeenvolgende seizoen in de tweede klasse bleek de magie toch definitief uitgewerkt. Onder trainer Martin Koops eindigde SGV mede door 72 tegengoals roemloos onderaan en volgde degradatie.

 

Nieuwe lichting

Voor SGV volgde een aantal moeilijke jaren (“soms wilden trainers meer dan de ploeg kon”) waarin het uiteindelijk afdaalde naar de vijfde klasse. De zwartste bladzijde in de clubhistorie werd geschreven toen het eerste elftal zich in het seizoen 2017-2018 een paar duels voor het einde moest terugtrekken, waarna er een heel seizoen geen voetbal in de standaardklasse werd gespeeld. “Maar de stijgende lijn is weer ingezet”, stelt Hoeksema optimistisch. “We zijn ongeveer tien jaar geleden begonnen om flink te investeren in de jeugdteams met goede trainers en materialen. Dat beleid werpt nu zijn vruchten af, want al die jongens van tien jaar geleden staan nu in het eerste elftal. En voetballen kunnen ze. Volgend seizoen heeft ons eerste elftal slechts twee spelers die ouder dan 27 zijn”, zegt Hoeksema, die daar zelf één van is. “Of deze lichting ook in staat is om de tweede klasse te halen? Zeg nooit nooit.”

 

Merijn Slagter